شعر " بُو " از شیرکو بیکس

پرنده، دانه ای توت را با خود برد

به سنگي داد

سنگ باران خواست

باران آمد و بوسيدش

جاي بوسه، گلي بشكفت،

از آن سوها

عاشقي آمد، به ميعادگاه اش ميرفت

گل را از ساقه چيد

به معشوق اش داد

معشوق گل را به زلفش آویخت

و در اندك زماني

باد شمال طره ای از موی های اش را با خود برد،

شهر بوي عشق گرفت !...