تو گمان میکنی که شاخ گلی
بصف سرو و لاله میروئی
یا که همبوی مشک تاتاری
یا ز ازهار باغ مینوئی
خویشتن، بی سبب بزرگ مکن
تو هم از ساکنان این کوئی
ره ما، گر کج است و ناهموار
تو خود، این ره چگونه میپوئی
نوشته شده در چهارشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۵ ساعت ۱۱:۱۷ ب.ظ توسط نیلوفر حاجی مرادخانی|
برچسب:
نویسنده: ابوالفضل رحمانی